همين حوالي مجهول

ميام به زودي...

amaj1 — Fri, 30 May 2008 10:57:30 GMT

خواهم آمد دوستان به زود! سرم شلوغه و امتحان در پيش! اه...

براي خودم و همه ي نوزدهم ارديبهشتي ها...

amaj1 — Thu, 08 May 2008 19:54:30 GMT

وقتي حتي روز ارديبهشتي

ياد هيچ كس نباشد

چگونه مي شود اسفندها را دود كرد

و دوباره به انتظار روز بهشتي نشست؟

وقتي حتي، براي انگشت ها

نمي تواني مرثيه ي

ببيست و دو سالگي ات را

بسرايي

چگونه مي شود آواز خواند و گفت:

«كجايي تو اي روز ارديبهشتي

كه اين روزها مي رسي از همين راه»؟!

ديگر رابطه ها هم از نفس افتاده اند...

شمع ها را دوباره فوت كن

وبگذار در گنجه

شايد

وقتي

ماهي

سالي ديگر

بيفروزيش براي فاتحه اي....

پ.ن: تولدم هزار مبارك... خودم كه مي تونم ياد خودم باشم. نه؟!!!

امان از دست آدمهاي...

amaj1 — Fri, 02 May 2008 15:40:35 GMT

بحث مي كرديم و من مي گفتم : عزيز دلم تو داري اين همه درس مي خوني ، زحمت مي كشي و مي ري و مي ياي، اينقدر خسته مي شي و.. پس چرا مي گي بعد از تموم شدن درست ني خواي كار كني ؟ مي گه: وقتي شوهرم ماهي يكي دو ميليون در مي ياره، من براي چي بايد كار كنم؟!!! مي گم پس براي چي درس مي خوني برو تو خونه بشين و پولتو بگير! مي گه : من اگه كار هم كنم نميام پولمو بدم به شوهرم كه .. مي ذارم تو جيب خودم.

حرف مي زنم، حرف مي زنم و... به آن ديگري مي گويم مي خواي چندتا شروط ضمن عقد رو بهت بگم كه هفته ي ديگه كه عقدته تو عقد نامت ذكر كني؟ مي گه : برو بابا دلت خوشه! ديوانه آخه كدوم مردي مي ياد حق طلاقو به زنش بده كه من دوميش باشم ؟ تا مي خوام براش توضيح بدم كه خيلي ها هستن كه اين كارو كردن و من مي شناسمشون، پا مي شه و مي گه من رفتم كلاسم شروع شد...

مي گه فلاني 1000 تا سكه مهر كرده كه پسره نتونه بده كه يه وقت طلاقش نده. مي گم: خوب اگه حق طلاقو بگيره لازم نيست اينقدر مهر كنه. تازه مهر حق زنه و مي تونه هر وقت كه خواست بگيره. مي گه : اگه بخواد مهرشو بگيره كه بايد طلاثشو هم بگيره! مي گم: چه ربطي داره... مي گه:پاشو پاشو اينقدر فمينيست بازي برا من درنيار!!

مي گه اگه زن بالاي سر بچش نباشه ، بچه خوب بار نمي ياد. مرد كه وظيفه اي در قبال بچه نداره اين زنه كه بچه رو مي سازه، حالا اگه سر كار بره كي بچه رو بزرگ كنه؟ مي گم : اين همه مهد كودك! مي گه : بچه اي كه تو مهد كودك بزرگ بشه خوب بار نمي ياد. ميگم:...

پ.ن: وقتي يه عالمه بحث كرديم، يكيشون گفت: الهه تازه دارم به عقايد شومي كه داري پي مي برم! كيفمو برداشتم و گفتم : كلاشم شروع شد، خداحافظ!

خدايا جهان را ازقوم جاهلون پاك بفرما!!!

و مثل هميشه.

amaj1 — Tue, 15 Apr 2008 15:41:07 GMT

از اون روزي كه فهميدم ديگه نمي تونم تو اين دنيا زندگي كنم، خيلي مي گذره و حالا پوست كلفت تر از اوني شدم كه بخوام به اين حرفم بخندم. زندگي مي كنم و مي رم و مي يام. مي نوسم و گله مي كنم و مي خونم و زجر مي كشم و...

وقتي خبر قطعي شدن حكم سه يار دبستانيمونو تو خبرنامه خوندم ، هي ....!

شعر پايين رو وقتي خوندم به خودم گفتم چقدر بعضي از ما آدما پوست كلفتيم! شايد همين پوست كلفتي ماست كه بعضي ديگه رو سر پا نگه داشته!!!

مرد،

شليك خنداه را سر دادو گفت:

"راه از كدام سوست؟"

مالك دوزخ

برگشت پيش ايزد منان:

-يا رب!

اين بنده ي تو عطف جهنم را

با خنده هاي سرد پذيرا شد

نه گريه اي ،نه استغاثه اي".

- " اورا رها كنيد

در آنجا نيز

يك عمر،

در بدتر از جهنم ما زيست

وخنده هاي موذي خود را

هرگز رها نكرد."

"سعيد سلطاني طارمي"

پ.ن 1: چند وقتي بود پست نذاشته بودم. حوصله نداشتم و خسته... خيلي...

پ.ن2: اگر بعضي از روزها ساعت 12 خونه هستيد حتما تلويزيون رو روشن كنيد و بزنيد شبكه 4. مثل اينكه صدا وسيما هم خجالت كشيده از اين همه ظلمي كه به زنان سرزمينمان روا داشته مي شه.

پ.ن3: تلويزيون روشن بود و ميگفت: " راز سرافرازي ايران سرافراز را بايد از مردان اين مملكت پرسيد!"

آري، راز سرافرازي اين مملكت را بايد از مردان پرسيد كه چگونه حكم راندند و زنجير كردند و كشتند و به بند كشيدند و...

اين روزهاي مردني...

amaj1 — Thu, 27 Mar 2008 19:44:51 GMT

امروز روز هشتم عيد بود و رفتيم بهشت زهرا! روزا هاي مسخره از پي هم مي يانو و مي رن و با يك عالم كاري كه رو سرم ريخته ، هيچ كاري نكردم و دارم ديوونه مي شم. امروز تو بهشت زهرا حس عجيبي داشتم، من كه همين جوريش حس و حال زندگي كردنو ندارم و از نيهيليستي سرشارم! وقتي چشمم به قبرا افتاد خيلي حس مردنم قوي شد! اما دروغ هم نگم مي ترسيدم. يعني هميشه از مرگ نزديكام خيلي بيشتر از مردن خودم مي ترسم. يه مادره تازه مرده بود و يه نوحه خونه هم داشت روضه خوني مي كرد. دلم گرفت و ترسيدم همون موقع زنگ زدم به مامانم! تازه يه شعر هم گفتم بالاي قبر خالم:

اين قبرهاي مكعبي

چه ساده اند كنار هم

رج به رج

رديف به رديف

قطعه به قطعه

مي سرايم اين مستطيل هاي خاك گرفته را

سال به سال

نه

ماه به ماه

نه

روز به روز

در آغوش مي گيرم

اين مستطيل هاي مكعبي را

كاج ها رو به آسمان

كه نه

رو به ما خم ميشوند

چقدر ساده

اين مستطيل هاي چهار ضلعي!

پ.ن1: يه اعلاميه ي ترحيم سر كوچمون ديدم كه مال يه خانمي بود كه به تازگي فوت كرده بود ولي نمي دونم چرا به جاي عكس خودش عكس پسر شهيدشو زده بودن!!!

پ.ن2: هر وقت خبر نامه رو مي خونم حالم بد مي شه. اين روزا ي تعطيل عيد براي ما كه آزاديم چرته خدا به داد اونايي كه تو بندن برسه! گرچه ديگه براي اونا روز تعطيل از غير روز تعطيل و عيد از غير عيد هيچ فرقي نمي كنه!

صد سال سياه بر نگردي اي سال...

amaj1 — Tue, 18 Mar 2008 19:50:37 GMT

وقتي يه چيزي تموم مي شه آدم پيش خودش مي گه چي كار كردي؟ سعي مي كنه تمام فايل بندي هاي ذهنشو بريزه وسط و براي خودش يه حسابگري توپ راه بندازه. وقتايي كه سال تموم مي شه اصلا حس خوبي ندارم، تمام فايل بندي هاي ذهنم به هم مي ريزه و حس مي كنم خيلي زندگي پوچي داشتم، از زندگي كردن حالم بهم مي خوره و مي خوام كه هر چي زودتر اين عيد و عيدديدنيهاي مسخره تموم بشه و انگارنه انگار كه اتفاقي افتاده... نمي خوام درباره ي امسال زياد حرف بزنم و آه وناله كنم ولي اگه راستشو بگم از اين سالي كه گذشت حالم بهم مي خوره و هيچ حسي بهش ندارم و از اين سالي كه داره مي ياد هم كه ديگه نگو...

حالم خيلي بده... امروز با الناز و ناهيد و محبوبه رفته بوديم يه جايي تو شوش كه از طرف خانه خورشيد براي زنان معتاد براي سال نو جشن گرفته بودن و من هم رفتم كه براشون ويولن بزنم. اولش همه چيز خيلي معمولي بود، يعني مي خواستم كه برام معمولي باشه . ولي بعد از اينكه رفتم و براشون ويولن زدم و اومدم پايين زياد حس خوبي نداشتم. دو تا از دوستا رفتن دف زدن و يكي از زنها هم شروع كردن به خوندن:

" با چشات اگه نگام كني/ با صدات اگه نگام كني/ به خدا خرابت مي شم اي واي، اي واي اي واي واي..."

خدا رو شكر مي كردم وقتي به زينب يكي از دختراي sex worker نگاه مي كردم كه 19 سالش بود و شوهرش تو زندان و بچش هم زير دست پاش وول مي خورد، يه چيزي زير گلومو فشار مي داد... وقتي كتي اومد وپيش ما نشست و گفت : من 26 سالمه و از 17 سالگي مواد مصرف مي كردم ، حالا هم حاضرم 10 سال عمرم كم بشه ولي سالم باشم. وقت مي گفت 1 سال با يه پسري زندگي مي كردم و خيلي دوستش داشتم ولي حالا زن گرفته و من تنهام و تو دروازه غار زندگي مي كنم ، از زنده بودنم عقم مي گرفت...

وقتي دو تا از زنها سر يه دونه شيريني دعواشون شد و صورت يكي شون از بالا تا پايين جر خورد، خنديدم ولي گريه مي كردم...

تجربه خوبي بود ولي سنگ و سخت و بد... بدنم سنگين تر از روحم شده.

امروز روز آخر سال بود و برام با سال تحويلش هيچ فرقي نمي كرد، مخصوصا با ديدن آدمايي كه لحظه لحظه ي زندگيشون از بدبختي سرريز بود...

در هر حال سال نوتون مبارك...

پ.ن1: شايد به خاطر اين حسي كه امروز داشتم ايقدر به همه چيزبدبين بودم. اگرچه مي دونم اگه امروزم نمي رفتم بازم همين حس رو داشتم.

پ.ن2: " آتش گرفتم اي بناي زندگي آتش بگيره/ بود اين جووني واي از بلاي روز پيري" الهه داره مي خونه و حس خوبي بهش دارم .

پ.ن3: دارم " ماندارن ها" از سيمون دوبووار رو مي خونم و مي دونم اگه نوشته هاي قبلي مو خونده باشين ، حتما مي گين چقدر اين دختره گيره... تازه اگه حرصتون نمي گيره "خون ديگران" رو هم ازش خوندم.

وباز هم دوبووار...

amaj1 — Tue, 26 Feb 2008 19:25:38 GMT

"اما مي دانم كه برخواهم خاست. در به آرامي باز مي شود و آن چه را در پس آن است خواهم ديد. همانا فردا. در فردا گشوده خواهد شد، به آرامي، با بي رحمي . من بر درگاه ايستادهام. تنها چيزي كه وجود دارد اين در است و آن چه پشت در ، در انتظار من است. مي ترسم. و نمي توانم كسي را براي كمك صدا بزنم.

مي ترسم".

كتاب" بانوي شكسته" ي دوبووار رو 1 ساعته كه تمام كردم. خوندن اين كتاب باعث شد راهي رو كه هرروز 5 دقيقه اي مي پيمودم و به خونه مي رسيدم 20 دقيقه اي بپيمايم! تمام ذهنم شده بود موريس و جواب دادن به او. اينكه اگه اينو گفت اينو بگم يا اگه خواست زياده از حدش حرف بزنه بزنم تو دهنش . همش خودمو جاي مونت مي ذاشتم و مي گفتم روزي حقت را خواهي گرفت... ولي زود پشيمون مي شدمو با خودم مي گفتم پس كي؟؟؟ پر از نفرت بودم، پر از بغض پر از حرفهاي فرو داده ، پراز حرفهاي زده و نشنيده شده، پراز ...

ساخت خوب، فرم بندي عالي و وحدت موضوع اين كتاب رو عالي كرده بود. دوبووار انگار در وجود همه ي زنان زندگي كرده و لحظه لحظه ي زندگيشو وقف همين تبلور اين تجربه ها كرده بود بانوي شكسته از بهترين كتابايي بود كه تو اين مدت خونده بودم!!! به اونايي كه توصيه مو انجام دادن و همه مي ميرند رو خوندن بازم بهشون توصيه مي كنم باز هم دوبووار رو از دست ندن!

پ.ن1: ديروز تو اتوبوس نشسته بودم (ساعت 6:30 صبح!) و داشتم همين كتاب رو مي خوندم، يه دفعه يه دختري كه جلوم نشسته بود اومد جلو و گفت : ببخشيد ايني كه داري مي خوني بانوي شكسته ي دوبوواره يا وانهاده؟ گفتم: بانوي شكسته. گفت: مي شه يه دقيقه بدي ؟ بهش دادم . چند دقيقه نگاهش كرد و ورق زد، بعد يه آه كشيد و بهم پس داد. گفت: خانم از اين كتابا نخون. من تو يه سن وسالي بودم و اين كتابارو خوندم و ديگه اصلا نتونستم هيچ مردي رو تو زندگي رو بپذيرم! خنديدم و به خوندن ادامه دادم!

پ.ن2: سر كلاس تفسير موضوعي قرآن داشتم همين كتاب رو مي خوندم كه يه دفعه استاد گفت: خانمي كه داري كتاب مي خوني جلسه ي بعد براي كلاس شيريني مي خري و مي ياري!!!حالا چي مي خوندي؟ گفتم : بانوي شكسته. چهرش رفت توهم، گفت : اميدوارم هيچ وقت بانوي شكسته نشيد...

احساس مزخرف...

amaj1 — Sat, 23 Feb 2008 14:20:32 GMT

مثل شيشه

مثل سنگ

مثل آينه مي شود شكست

بادبادك را مي شود

سوراخ كرد و دوباره باد كرد

آسمان را با زمين پرسه زد

اگر نمي شود

پس چرا نهنگ ها هر وقت براي دلشان مي گريند مي ميرند؟!

پ.ن: اين شعر رو زماني گفتم كه فكر مي كردم قادرم هر كاري رو انجام بدم. ولي خيلي زود اين احساس مسخره هم فرو كش كرد...

همه مي ميرند؟؟؟

amaj1 — Thu, 14 Feb 2008 21:03:28 GMT

"انگار در افق چيزي انتظارش را مي كشيد: جهاني دفن شده زير لايه اي از يخ، جهاني سفيد و برهوت، بي انسان و بي زندگي. با وحشت و انزجار به دگرديسي خود تن درمي داد: پشه و كف و مورچه تا دم مرگ. فكر كرد: «اين آغاز كار نيست.»"

"همه مي ميرند" كتاب برجسته ي سيمون دوبووار، ازاولين كتابهايي بود كه در اين چند وقته كه از درس و مشق خبري نبود همدمم بود. وقتي اين كتابو مي خوندم حس عجيبي داشتم.ا گرچه دو هفته اي از تموم كردنش مي گذره ولي روزي نبوده كه دربارش فكر نكنم . حين خوندن كتاب بارها بود كه كه دستمو نشگون مي گرفتم كه زنده ام يا مرده! جاهايي كه فوسكا(قهرمان داستان) مي گفت: "قرن ها از پي قرن مي اومدند و مي رفتند، آدم ها متولد مي شدند، زندگي مي كردن و مي مردند. جنگ مي شد و بعد صلح... وتكرار و تكرا وتكرار..."

كتاب رو مي بستم و يك وقت مي ديدي يك ربع همين جوري با كتاب بسته مي نشستم و فكر مي كردم و فكر مي كردم و فكر مي كردم... وطوري شده بود كه وقتي بعد از اين كتاب شروع كردم كتاب" سالها " از ويرجينيا وولف رو بخونم ذهنم نا خود آگاه پيش فوسكا و كارمونا مي رفت! شايد از اولين دلايلي كه تصميم گرفتم اين كتاب رو بخونم اين بود كه دوبووار يكي از فعالين جنبش آزادي زنان و جنبش ضد جنگ ويتنام بود و هم چنين اينكه در سال 1954 جايزه ي گنكور را از ان خود كرده بود. ولي وقتي كتاب رو خوندم كاملا ديدم برگشت. يعني اون جوري نبود كه فكر مي كردم؛ گرچه در بعضي جاها مي شد ديد نويسنده رو نسبت به زنان فهميد ولي در كل خيلي خيلي خيلي بهتر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم... پيش خودم گفتم اين كتاب و نويسندش خيلي لياقتشون بيشتر از ايني بود كه فقط كانديداي دريافت جايزه ي ادبي نوبل تو سال 1978بشند. و به نظرم در حقشون كوتاهي شده بود. قسمت پايين قسمتي از مقدمه ي اين كتاب با ترجمه ي مهدي سحابيه.

" در زمان بي كرانه هيچ كاري نمي ماند كه ارزش آغازيدن، كوشيدن و به پايان رسانيدن را داشته باشد. زمان، كه هر لحظه اش براي انسان ميرا ارزشي يگانه دارد، براي فوسكا خط پايا ناپذيري مي شود كه او در امتدادش سرگردان و يله است. همه ي آنچه جستجو مي كرد پوچ و تباه مي شود. انسانهايي كه دوست مي دارد مي ميرندو خاك مي شوند. و مرگ عزيز، مرگي كه زيبايي گلها از اوست، شيريني جواني از اوست ، مرگي كه به كار و كردار انسان ، به سخاوت و بي باكي و جانفشاني و از خود گذشتگي او معني مي دهد، مرگي كه همه ي ارزش زندگي بسته به اوست، از او مي گريزد."

پ.ن1: اگه اين كتابو نخوندين همين الان براي خريد اون اقدام كنيد!!!

پ.ن2: وقتي فيلم به همين سادگي رو تو جشنواره ديدم، و از سالن سينما بيرون اومدم ريه هام پر از روزمرگي هاي زنان سرزمينم شده بود كه داشتم خفه مي شدم. وقتي برگشتم خونه با چشما م همين جوري مامانم رو دنبال مي كردم و حركات و سكنات طاهره رو دقيقا تو مامانم مي ديدم. به مير كريمي واقعا تبريك مي گم.

پ.ن3: چهارشنبه وقتي پيش استاد ويولونم ايستاده بودم و داشتم سازم رو آماده مي كردم كه درسمو تحويل بدم يه دفعه سرمو آوردم بالا و ديدم يكي از هنر جوها دولا شده و وداره و به مدال كمپين كه به مانتوم زده بودم نگاه مي كنه و مي شد تو چهرش هزار تا سوال رو ديد. وقتي خوب همه چيزو ملاحظه كرد، گفت: "تغيير قوانين تبعيض آميز عليه كي؟ سياه پوست ها؟!!!!!". خنديدم، خيلي... به نظرتون چه قدر تو ايران سياه پوست داريم؟؟؟

ورودم مبارك...

amaj1 — Mon, 04 Feb 2008 21:33:24 GMT

سلام به زودي خواهم آمد با
مشت هايي پر از چرت وپرت! منتظر ياوه گويي هاي يك ادبياتي باشيد.